احیا موفق یک بیمار دچار ایست قلبی در مرحله پیش بیمارستانی به ندرت می تواند با CPR (احیا قلبی ریوی) انجام شود. موفقیت ، بستگی به یک سری رویدادهای پشت سر هم دارد که انجمن قلب آمریکا، آن را " زنجیره بقا " نامگذاری کرده است.

 

این زنجیره پنج حلقه دارد.حلقه ها شامل :

1- دستیابی زودرس :

با تشخیص سریعتر فرد دچار نارسایی قلبی یا ایست قلبی و تماس زودتر با فوریتهای پزشکی پیش بیمارستانی (115)  ، بیمار شانس بیشتری برای زنده ماندن خواهد داشت.

2- احیا قلبی ریوی (CPR) زودرس :

مشخص شده است که احیا قلبی ریوی به طور واضحی بقاء فرد دچار ایست قلبی در خارج از بیمارستان را افزایش می دهد

بنابراین رسیدن تا حد امکان سریع امدادگران انجام دهندهء CPR به محل حادثه ، به طور ایده آل در طی 2 دقیقه بعد از ایست قلبی ، مهم است.

 3- دفیبریلاسیون (شوک الکتریکی) زودرس :

مدت زمانی که بیمار دچار ایست قلبی می شود تا وقتی که دفیبریلاسیون انجام شود ، یکی از اساسی ترین عوامل در افزایش میزان بقاء بیمار دچار ایست قلبی در خارج از بیمارستان محسوب می گردد.

4- احیا پیشرفته (ALS) زودرس :

مرحله احیا پیشرفته اغلب توسط پرسنل ماهر و متخصص فوریتهای پزشکی انجام می گردد.

5- مراقبتهای بعد از احیاء قلبی ریوی :

این مراقبتها در بخشهای ویژه مراکز درمانی توسط تیم پزشکی برای بیمار ارائه می گردد.این مراقبتهای معمولاً شامل حمایت های سیستم قلبی-ریوی و سیستم عصبی می باشد.

 چنانچه این حلقه های زنجیر در زمان مناسب وبا کیفیت مناسب در کنار یکدیگر قرار بگیرند ، بیمار دچار ایست قلبی شانس بیشتری برای زنده ماندن خواهد داشت.